Bekentenis
Geplaatst: 20 nov 2007 20:06
Beste dames en heren,
Met dit bericht moet ik jullie een bekentenis doen. Ik heb gefaald, ik had een dwaling, mijn verstand nam het over van mijn hart................Afgelopen zondag werd ik gebeld door een vriend die een broer heeft die in een 406 rijdt, net als ik. Deze 406 komt eerdaags uit de lease en kan ik overnemen voor een zeer interresant bedrag, 4 jaar jonger, minder kilometers, maar wel op gas, en daar ben ik niet zo kapot van eerlijk gezegd..........maar toch, zo'n lage prijs, dat kon ik toch niet aan mijn neus voorbij laten gaan?! In een opwelling heb ik "ja" gezegd onder voorbehoud dat ik het nog even zou doornemen met mijn meisje en dat blijkt achteraf mijn redding te zijn geweest. Toen ik haar vertelde van mijn impulsieve actie keek ze me aan alsof ik van Mars kwam, keek de andere kant naar onze poes en mompelde iets in de trant van "baasje is gek". "Dit verdient uitleg" opperde ik, maar aan haar appelige blik kon ik al zien dat elke discussie die ik met haar aan zou gaan over dit onderwerp verliezen ging en uiteindelijk, na een lange, dodelijke stilte sprak ik de historische woorden: Lief, je hebt gelijk, we kopen een C5, dat was de afspraak en daar houd ik me aan. "Zo ken ik je weer" lachte ze en terwijl ze wegliep vroeg ze wie terug zou rijden van ons vriendenbezoek later op die dag, en ik antwoorde: schat, als we dan toch nog geen C5 hebben, ga ik net zo lief op de fiets.
Wat is nu de moraal van dit verhaal: Een verkeerde keuze is vaak de poort naar de juiste oplossing.
Groeten,
Albert.
Met dit bericht moet ik jullie een bekentenis doen. Ik heb gefaald, ik had een dwaling, mijn verstand nam het over van mijn hart................Afgelopen zondag werd ik gebeld door een vriend die een broer heeft die in een 406 rijdt, net als ik. Deze 406 komt eerdaags uit de lease en kan ik overnemen voor een zeer interresant bedrag, 4 jaar jonger, minder kilometers, maar wel op gas, en daar ben ik niet zo kapot van eerlijk gezegd..........maar toch, zo'n lage prijs, dat kon ik toch niet aan mijn neus voorbij laten gaan?! In een opwelling heb ik "ja" gezegd onder voorbehoud dat ik het nog even zou doornemen met mijn meisje en dat blijkt achteraf mijn redding te zijn geweest. Toen ik haar vertelde van mijn impulsieve actie keek ze me aan alsof ik van Mars kwam, keek de andere kant naar onze poes en mompelde iets in de trant van "baasje is gek". "Dit verdient uitleg" opperde ik, maar aan haar appelige blik kon ik al zien dat elke discussie die ik met haar aan zou gaan over dit onderwerp verliezen ging en uiteindelijk, na een lange, dodelijke stilte sprak ik de historische woorden: Lief, je hebt gelijk, we kopen een C5, dat was de afspraak en daar houd ik me aan. "Zo ken ik je weer" lachte ze en terwijl ze wegliep vroeg ze wie terug zou rijden van ons vriendenbezoek later op die dag, en ik antwoorde: schat, als we dan toch nog geen C5 hebben, ga ik net zo lief op de fiets.
Wat is nu de moraal van dit verhaal: Een verkeerde keuze is vaak de poort naar de juiste oplossing.
Groeten,
Albert.
